One Hundred Years of Exile

Two generations after his grandfather fled mass slaughter, California-born Raffi Hovannisian returned to Armenia—and ran for president.

On Inauguration Day 2013, a few minutes after 12 p.m., Raffi Hovannisian stood before a massive crowd at Liberty Square in the heart of Yerevan, Armenia. Thousands of Armenians had gathered in the capital to cheer on their leader: “Raffi! President! Raffi! President!” The man before them was tall and dynamic, his fist thrown into the air like a high-school football star. He drew himself to the microphone and thundered over the crowd: “Armenia! Armenia!” The people whistled and cheered. Many of them did not notice that they were being surrounded by riot police with red berets, reinforced by special units of the armed forces.

Remembering the Armenian Genocide

The Jerusalem Post has published an article by Raffi K. Hovannisian, the first Foreign Minister of the Republic of Armenia, founder of the Armenian Center for National and International Studies.

YEREVAN, Armenia – On April 24, 2015, a century closes circle upon the 1915 genocide and great national dispossession perpetrated by the Young Turk Party against the Armenian people.

Սերժ Սարգսյանը եւ Մետաքսի ճանապարհը

Իհարկե, հատուկ չեմ հաշվել, բայց կարծում եմ, որ Սերժ Սարգսյանը մարտի 24-28-ը Չինաստան կատարած պետական այցի հինգ օրերին առնվազն տասնհինգ անգամ հիշատակել է Մետաքսի ճանապարհի անունը: Պեկինյան գրեթե ոչ մի հանդիպում չի շրջանցել այդ թեման: Տարածագոտու տնտեսական ու մշակութային զարգացման մեջ կարեւոր առաքելություն կատարած հինավուրց ճանապարհային ցանցը վերականգնելու գաղափարով ՀՀ նախագահի հրապուրվածությունն ակնբախ էր:

Ընդդիմության «չորրորդ ոտքը»

Եվ այսպես, ՀՀԿ-ին հաջողվեց ամայացնել ընդդիմադիր դաշտը, ինչի կապակցությամբ կարելի է շնորհավորել Գալուստ Սահակյանին, Արմեն Աշոտյանին, Գագիկ Մելիքյանին, Էդուարդ Շարմազանովին եւ նժդեհական ուղեգծի վրա «լարախաղացություն» անող մյուս կարկառուն դեմքերին: Տղերքը ջանք ու եռանդ չխնայեցին «հույժ կարեւոր» կուսակցական հանձնարարությունը պատվով կատարելու համար: «Բարգավաճ Հայաստանը», ինչպես «կացնահարվածներ» ստացած կաղնու ծառ, այլեւս տապալված է, ոչիշխանական Եռյակը` վնասազերծված: Համենայն դեպս, այդպիսին է գերակշռող տեսակետը:

Մեր դռան շունը

Կոռուպցիան չարիք է` նորանկախ Հայաստանի պատմության ընթացքում այս էլ որերորդ անգամ հայտարարում է հայրենի իշխանությունը, եւ համապատասխան հանձնաժողովի ստեղծումը դառնում է ընդամենը տեխնիկայի խնդիր: Չի ուշանում նաեւ Եվրոպայից եկող ֆինանսական օգնությունը՝ թեպետ զարգացող մեր երկրում հաճախ կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցմանն ուղղված նյութական աջակցությունն անգամ կարող է դառնալ կոռուպցիայի թիրախ: Կամ՝ օբյեկտ: